Als één van de oplossingen voor de woningnood, kocht het kabinet voor spoedzoekers (statushouders, daklozen, arbeidsmigranten, forensen en nog thuiswonende starters) op voorhand alvast tweeduizend woningen in. Flexwoningen die zo ergens kunnen worden gebouwd. Er staan er echter nog 800 in de opslag, omdat het lastig blijkt hierover afspraken te maken met gemeenten en woningcorporaties.
Voorzichtigheid gemeenten en corporaties doet flexwonen de das om
Een flexwoning heeft een kwaliteit die beter is dan het gemiddelde huis in Nederland. Het is jammer dat ze niet uit de opslag komen, vooral natuurlijk voor de inmiddels 400.000 woningzoekenden.
De oorzaak is deels een gebrek aan locaties, maar vooral aan lef en doortastendheid bij gemeenten en woningcorporaties. Gemeenten treuzelen, vragen het aan hun juristen, en die zoeken uit waarom het toch vooral niet zou kunnen, onder het mom ‘we zien ze wel niet, maar staan er in de verte toch echt geen beren op de weg’.
En corporaties, en menig andere investeerder, kijken naar financiële risico’s, zoals: wat nou als over 10 of 15 jaar die huisjes niet meer nodig zijn. Dat argument hoor ik nou nooit bij de bouw van reguliere huizen.
Het kabinet doet er van alles aan om beren weg te halen en valkuilen te dichten met subsidies, garanties, achtervang, hulp en kennis. Maar het begint bij de goede wil en durf van gemeenten, woningcorporaties en investeerders.
Kijk naar het doel, en dat is die 400.000 mensen aan onderdak helpen, en niet naar die hele kleine mogelijke risico’s. Natuurlijk, er kan altijd iets misgaan, en als je niets doet, loop je inderdaad geen risico’s, maar daar zijn vooral die 400.000 mensen de dupe van.
Bron: Platform31
